Introwertyk czy ekstrawertyk

Introwertyk czy ekstrawertyk?

“Prawdziwym szczęściem w życiu jest osiągnięcie wewnętrznej harmonii.” – autor nieznany

Pojęcie introwertyzmu pojawiło się na początku XX wieku. Psychoanalityk Carl Jung współpracując z Zygmuntem Freudem i Alfredem Adlerem zauważył, że każdy z nich rozmawiając na temat tych samych pacjentów, zwracał uwagę na zupełnie inne informacje. Uwaga Freuda skierowana była na zewnątrz – na świat ludzi, miejsc i rzeczy. Adler koncentrował się z kolei na wewnętrznym świecie człowieka, jego myślach i uczucia. Pomimo, iż poglądy naukowców bardzo się różniły się od siebie, żadne z nich nie były niewłaściwe. Co więcej każdy z naukowców uchwycił coś ważnego.

Jung pracując nad rozwinięciem swojej teorii doszedł do wniosku, że każdy człowiek rodzi się z właściwym sobie temperamentem mieszczącym się na skali pomiędzy bardzo introwertycznym a bardzo ekstrawertycznym. Uważał również, że poza punktami ekstremalnymi, każde miejsce na skali jest dobre i nie należy zmuszać nikogo do wyjścia poza normalny zakres temperamentu, ponieważ może to być przyczyną niektórych chorób psychicznych.

W internecie znajdziemy różne testy, które pozwalają nam na określenie tego czy ktoś jest introwertykiem czy ekstrawertykiem. Marti Olsen Laney w książce “Introwertyzm to zaleta” oba typy opisuje w następujący sposób:

Ekstrawertyk

Lubi być w środku wydarzeń.
Uwielbia różnorodność, nudzi go niezmienność.
Zna mnóstwo ludzi i uważa ich za przyjaciół.
Bardzo lubi pogawędki, nawet z nieznajomymi.
Po różnych zajęciach czuje się podekscytowany, ma ochotę na więcej.
Mówi i działa bez uprzedniego namysłu.
Na ogół jest pełen werwy.
Zazwyczaj więcej mówi, niż słucha.

Introwertyk

Woli wypoczywać w samotności lub z kilkoma bliskimi przyjaciółmi.
Tylko naprawdę bliskie stosunki z drugą osobą uważa za przyjaźń.
Musi odpoczywać po zajęciach poza domem, nawet takich, które lubi.
Częściej słucha, niż mówi, ale potrafi też dużo mówić o ważnych dla niego tematach.
Wydaje się spokojny i opanowany, lubi obserwować.
Najpierw myśli, potem mówi lub działa.
W grupie lub w napiętych sytuacjach często czuje pustkę w głowie.
Nie lubi, jak go ktoś popędza.

Oczywiście z faktu, że każdy człowiek ma swoją niszę, w której funkcjonuje najlepiej, nie wynika od razu, że musimy się do niej ograniczać. W końcu każdy rozwój wiąże się z poznawaniem nowych rzeczy i wykraczaniem poza swoją strefę komfortu. Jednak musi to wynikać z własnych przekonań, opierać się na wewnętrznej motywacji i odbywać się we właściwym dla danej osoby tempie. Pomóc nam w tym może nasza świadomość co do cech naszego temperamentu. W przypadku introwertyka dla przykładu, może on nauczyć się  gromadzić energię, aby potem korzystać z tej rezerwy przy mniej naturalnych zachowaniach.

Źródło: Marti Olsen Laney “Introwertyzm to zaleta”, Dom Wydawniczy Rebis, Poznań 2008

Jeśli spodobał Ci się artykuł, zostaw Like’a. Jeśli uznasz artykuł za pożyteczny, udostępnij go swoim znajomym.
Daj znać, jeżeli poruszane przeze mnie tematy uważasz za interesujące. Możesz również zapisać się do newslettera, wówczas poinformuję Cię o nowym artykule.

Podobne artykuły:
MBTI – test 16 osobowości
Jak rozwijać cechy introwertyka i ekstrawertyka